Skip to content

EGF wzmacnia zastępowanie interneuronów prążkowia wyrażających parwalbuminę po niedokrwieniu czesc 4

3 tygodnie ago

43 words

Co więcej, zwiększenie dawki EGF do 400 ng / dzień dodatkowo zwiększyło liczbę komórek BrdU + 1,5-krotnie w przyśrodkowym ciele prążkowanym (17-krotny wzrost w porównaniu z niedokrwieniem plus podłoże), ujawniając zależność od dawki po infuzji EGF (P <0,05). Opóźnione podawanie EGF (400 ng / dzień rozpoczynające się po 21 dniach po niedokrwieniu) było mniej skuteczne, co skutkowało 1,6-krotnym zmniejszeniem liczby komórek BrdU + w przyśrodkowym ciele prążkowanym, w porównaniu z niedokrwieniem plus EGF (400 ng / dzień rozpoczęto w 2 dniu po niedokrwienie) (Figura 1, i oraz j). Dane te sugerują znaczenie sygnalizacji receptora EGF-EGF w proliferacji komórek wcześnie po udarze. Migrujące neuroblasty po traktowaniu EGF. Pięć tygodni po niedokrwieniu, niedojrzałe migrujące neuroblasty znakowane DCX (16, 25) znaleziono w całym przyśrodkowym ciele prążkowanym, gdy infuzja EGF (400 ng / dzień) została rozpoczęta w dniu 2, ale nie w dniu 21 (Figura 2, b i c) . W EGF (400 ng / dzień zapoczątkowanej w dniu 2 po niedokrwieniu) komórki DCX + kolonizowano markerem neuronowym, Tuj1 (2), potwierdzając ich fenotyp neuronalny (Figura 2d). Liczba migrujących neuroblastów była wysoka w przyśrodkowym prążkowiu przyległym do SVZ (ryc. 2e). Łańcuchy (i skupiska) migrujących neuroblastów DCX + wiązały SVZ ze zmianami w prążkowiu i były obserwowane w traktowanym mózgu (ryc. 2, f i g). Uderzająco, wlew z EGF również zwiększył komórki GFAP + wykazujące długie procesy po niedokrwieniu (Figura 2i). Co więcej, komórki GFAP + i ich procesy zorganizowały sieć łączącą SVZ i zmianę prążkowia. Ta sieć była nieobecna, gdy infuzja EGF była opóźniona po niedokrwieniu (Figura 2j). Obserwacje te sugerują, że sieć komórek GFAP + może uczestniczyć w migracji komórek DCX + w kierunku zmiany niedokrwiennej i ewentualnie w celu wsparcia troficznego lub jako sieć dla migracji neuroblastów (26-28). Chociaż nasze obserwacje sugerują również, że neuroblasty w obrębie zmiany prążkowia pochodzą z SVZ, jak opisano wcześniej (16), jednak nasze dane nie wykluczają możliwości, że neuroblasty powstały również z rezydentnych prekursorów lub krążących komórek macierzystych (4, 5, 29). Jednakże w 3 i 5 tygodniu po niedokrwieniu wiele neuroblastów DCX + znaleziono poza SVZ (Figura 2, b i 1) z gradientem komórek od SVZ do zmiany. Odkrycia te są zgodne z wcześniejszymi doniesieniami wykazującymi, że wlew EGF sprzyja podziałowi prekursorów (określanych również jako komórki SVZ typu C wyrażające receptor EGF) na neuroblasty (19), jak również migracji komórek SVZ do prążkowia (7). Podsumowując, dane sugerują, że migracja neuroblastów w prążkowiu niedokrwiennym pochodzi z komórek progenitorowych SVZ w odpowiedzi na EGF. Figura 2 Migrujące neuroblasty po traktowaniu EGF. (a) Przy użyciu mikroskopii konfokalnej, 5 tygodni po niedokrwieniu, zaobserwowano bardzo mało komórek DCX + (czerwonych) w uszkodzeniu prążkowia (biała linia ciągła) po pojeździe. Komórki DCX + dramatycznie wzrosły przez infuzję EGF zapoczątkowaną w dniu 2 (b), ale nie w dniu 21 (c) (n = 3 <4 na grupę, dla oceny ilościowej patrz Tabela 1), ujawniając znaczenie sygnalizacji EGF dla migracji komórek wcześnie po niedokrwieniu . (d) Kolokalizacja DCX (czerwony) i Tuj1 (zielony) potwierdziła ich fenotyp. (e) Komórki DCX + były przeważnie w obrębie przyśrodkowym (M) w stosunku do prążkowia bocznego (L). (f i g) Łańcuchy lub grupy komórek DCX + (czerwone) (grot strzałki, powiększony wg) łączące SVZ i zmianę prążkowia obserwowano w przyśrodkowym prążkowiu (e). (hjj) GFAP + komórki glejowe (zielone) i neuroblasty DCX + (czerwone) pomiędzy SVZ (prawy koniec) i uszkodzonym prążkowiem (lewa strona) były rzadkie w podłożu (h) lub z podawaniem EGF zapoczątkowane w dniu 21 (j), w porównaniu z EGF w drugim dniu po niedokrwieniu (i). Zwróć uwagę na orientację procesów GFAP + w (i). (k. m) Rozkład przestrzenny i liczba komórek DCX + (czerwonych) zmieniły się wraz z upływem czasu po EGF. Komórki DCX + były nieliczne na końcu okresu wlewu (k) i stopniowo zwiększały się w obszarze pozbawionym komórek NeuN + (zielone) po 3 tygodniach (1) i 5 tygodniach (b). Po 13 tygodniach DCX + znajdowały się głównie poza zmianą (m), co sugeruje, że komórki DCX + mogły różnicować się w dojrzałe neurony. Pasek skali wynosi 50 .m z wyjątkiem (e), 100 .m. Bregma, 0,8 mm. Linia kropkowana, granica między SVZ i prążkowiem. Różnicowanie neuronalne w prążkowiu niedokrwiennym. Po 13 tygodniach liczba komórek DCX + plus BrdU zmniejszyła się w uszkodzeniu (Figura 2m), ale nie w obszarze nienaruszonym sąsiadującym z SVZ. Stąd neuroblasty DCX + w obrębie zmiany niedokrwiennej albo eksprymują markery dojrzałych neuronów po utracie ich fenotypu DCX +, albo umierają. Aby wyjaśnić, czy niedojrzałe neuroblasty różnicują się w dojrzałe neurony, porównaliśmy rozkład i liczbę komórek BrdU + wyrażających DCX lub NeuN (dojrzały marker neuronalny) w okresie od 5 do 13 tygodni po niedokrwieniu przy użyciu dwukolorowego obrazowania konfokalnego z seriami seryjnymi w płaszczyźnie z [więcej w: podkład match perfection, leczenie kanałowe białystok, kotlety mielone bez jajka ] [podobne: sennik sutek, dieta dukana przepisy faza 1, atopowe zapalenie skory zdjecia ]